林风掂了掂手里的布料， یادداشت‌های تازه‌ی روحش مثل توده‌ی پنبه‌ی خشک روی پیشانی‌اش عقب‌تر و عقب‌تر می‌شد. نگاهش به آینه لپ‌تاپ سر می‌زد، یه چهره‌ی ناشناس داشت که گردن‌اش جفت لنگر نازک بود. این یه رد از دنیای جدیدش بود، یه ناخدای کوچیک که هنوز نمی‌دونست چطور یه کشتی رو هدایت کنه.

"خب، پسر بچه‌،" یه صدای خنده‌ی برزنتی از لرزش مایکروفون بیرون اومد. "این اولین باریه که می‌بینم یه نفر اولین کارش رو با یه اسپری رنگ کردن."

林风 یه نگاه سریع به اطراف انداخت. اتاقش دیگه اون اتاق قبلی‌اش نبود. دیوارها با گرافیت رنگ‌آمیزی شده بودند، یه تابلوی نقاشی که از یه دوربین دوربین‌شاسی رد نشده بود روی دیوار رو بسته بود، و یه نشونه‌ی وای‌فای با یه قرص مجیکال رویش در گوشه‌ی اتاق بود. همه‌چیز یه دنیا دیگه‌ی بود، با یه استایل هنری که به نظرش می‌رسید جور دیگه‌ی فکر کردن رو می‌خواست.

"یه موضوع،" صدا دوباره برخورده بود، این بار با یه لحن که شک می‌کرد بزرگتر از مثلاً یه صدای موسیقی دستی است. "این اتاق رو کی رنگ کردی؟"

"آخ گفتی!" یه صدا که انگار اهل پیدا کردن ماجرا بود اومد. "این یه شوخی بود که ما توی آپارتمان می‌کردیم. فکر نمی‌کردم یه نفر یادش برسه."